ආදර ප්රදී
3 වන කොටස
ඔයාලට මතක ඇති කෙල්ලෙක් පන්තියට ඇවිත් පොතක් අස්සෙ දාපු ලියුමක් දීලා ගියා .ඒ ලියුම දෙන්න කියල කියල තිවුනේ මම මේ ලියන කතාව අයිතිකාරයට. එයා තමා මීෂා. කොහොම උනත් පන්තියෙ කාටවත් ඒ ලියුම කියව්වන්න නම් බැරි වුනා කියල මීෂා මගෙ දිහා බලල කියද්දි ඒ මූණෙ තිවුනු හිනාව මට හොඳ හැටි මතකයි.
“ ඉතින් , කියවන්න බැරි විදිහට ලියල තිබ්බ ලියුම ගැන ඇයි ඔච්චර සතුටක් ?“
“ ඒ ලියුම කියවන්න බැරි වුනේ නෑ .“
මීෂා කීවේ මගෙ දිහාට හැරිල තිබ්බ ඇස් වලින් මටත් ගොඩාක් ඈතක තිබ්බ යමක් දිහා බලන ගමන්.........................
එදා දවල් වෙද්දි නිලන්ති අතේ ලියුම කියවන්න ඕනි වෙන කෝඩ්ස් ටික අනූෂා එවල තිබ්බා “
“ නෑහ් ................“
“ මට ඒ කෝඩ් අද වගේ මතකයි “
“ ඉතින් ඔයා ළඟ ඒ ලියුම් තවම තියනව ද ?“ ගැහැණු සිතේ හට ගන්නා කුතුහලය මැඩ ගනු නොහැකිව මම එහෙම ඇහුවෙ එයා ළඟ තාමත් ඒ ලියුම් ලියුම් තියනව නම් මට එයා එ්වා නොදී නොයින්න බව දන්න නිසාමයි. අනික මේ කතාව ලියන්න උනත් ඒ ලියුම් කියවන එක වැදගත් වෙනව
“ නෑ...... ඒ ලියුම් ඔක්කම ප්රදී ඉල්ල ගත්තා....ඊට පස්සෙ ඒවට මොනා උනාද දන්නෑ “
ඊට පස්සෙ අපි දෙන්න අතර කතා බහ නතර වුනේ දෙන්න එක්කම එළඹුනු නිහඬ ගිවිසුමකට වගේ.
..................................................................
පමා වෙලා පොළවට වැටෙන ඉර එළිය , විද්යාව පොතේ කියල තිබ්බ විදිහටම එළි කදම්භ වගේ වැටිල තිබ්බෙ මීදුම අතරින්. ඒ අතරින් මට ඇහෙනවා බොහොම යෞවන හිනා හඬවල් , වෙලාවකට රණ්ඩු වෙන වෙලාකට වාද වෙන ඒ හිනා - කතා දහයක දොළහක විතර පුංචි කාණ්ඩෙක කියල මට තේරුනේ මීදුම අතරේ ඉර එළිය අස්සෙන් එඹිල බලද්දි. යෞවනය කියන්නේ මෙන්න මේකයි කියල දකින කෙනෙක්කට ඉරිසියා උපදවන විදහට , පොත් කීපයක් පිපෙන පපුවට තුරුළු කර ගත්ත ගැහැණු ළමයි , උන් එක්ක එකට එක පේළියේ හිනා වෙවි විහිළු කරමින් යන පිරිමි ළමයි දියවෙන්න පටන් අරන් තිබ්බ මීදුම අතරින් කොච්චි පාරක් දිගේ හිනා හල හල යනවා.
එතන හිටපු කිහිප දෙනෙක්වම මම වගේම ඔබත් මේ වෙද්දි අඳුරන අය. සමහර අය ඒ අපි අඳුරන අය අඳුරන අයවලුන් විත්තිය තේරුනා. තවත් හොඳින් බලද්දි ඒ එදා මීෂාගේපන්තියෙ හිටපු කොල්ලො - කෙල්ලො ටික දෙනෙක් නේද කියලා අඳුර ගන්න පුළුවන් උනා.
ඒත් කෝ මීෂා ...........
“ ඒ මචං මීෂා පස්ස ගහන්නව , කතා කරපන් ඌට“ රංචුවෙ හිටපු කොල්ලෙක් එහෙම කියල පස්ස බැලුවෙ කාට හරි අඬගහන්න වගේ.
“උඹට පිස්ස ද , උන් දෙන්නට එන්න ඇරල මෙහෙ වරෙන් බන් යන්න “
නවතින්න හදපු කොල්ලගේ අතින් ඇදපු ටිකක් විතර කොලු පෙනුමක් තියන කෙල්ලෙක් එහෙම කීවේ රංචුවෙ කාගෙත් තීරණය එළියට දාන ගමන්.
“ ඒ මොකද බන් ඌ අපේ එකා , දාලා යන්න බෑනේ “
“ අපෝ උඹෙ මොළේ කොහද බන් තියෙන්නේ, මුගෙ සාමාන්ය දැනීම බිංදුවයි , වරෙන් බන් යන්න. යමින් ගමට උඹට තේරුම් කරල දෙන්නම් “
කිසිම දෙයක් තේරුම් ගන්න බැරිව අන්දමන්ද වෙලා වගේ හිටපු කොල්ලව ඇදෙගෙන යන අනිත් වුන්ගේ හිනා හඬ ඈතට ඈතට යද්දි මම එයාල පහු කරල ආපු පාර දිහා බැලුවා.
කොල්ලො කෙල්ලො රංචුව මීෂාව තනි කරල විත්තිය පෙනුනෙ රංචුවට පිටිපස්සෙන් ගාට ගාට එන මීෂාව දැක්හමයි. ඒත් මීෂා තනි නැති විත්තිය පෙනුනෙ ඒ එක්කම ඈතින් , හැබැයි සමාන්තරව අඩිය තියන ගෑණු ළමය දැක්කාමයි.
කෙල්ල හිටියෙ බිම බලා ගෙන, දිගට ගොතපු කොණ්ඩ කරල කොට ගවුමෙ යටම වාටියටත් වඩා ටිකක් දිගට තිබ්බා. පිරෙමින් තිබ්බ පපුවට තුරුළු කරන් හිටපු පොත් ටික ඇගේ දකුණු අතේ තිබ්බ දිග නියපොත්තක සුව විදිමින් තිබුනා. සුදුත් නැති , ගොඩක්ම කළුත් නැති ගෑණු ළමයගෙ මූණ දැක්කෙ මීෂා කියපු දේකට උත්තර දෙන්න ද කොහෙද ඔළුව ඉස්සුවාමයි. රවුම් මූණ , පිරිච්චි කම්මුල් , අමුතු අනුරාගික බවක් ගිලිල තිබ්බ ඇස් , හිනා වෙන කොට ටිකක් ඇරෙන තොල් මට දැනුනෙ හුරු පුරුදු ගතියක්. මේ අර එදා මීෂාගෙ පන්තියට දුවල ඇවිත් පොත දීලා ගියපු ගෑණු ළමයා....... මීෂා කාලයක් බස් එකේ එද්දි - යද්දි ඇස් දෙකෙන් බැද ගත්ත ගෑණු ළමයා. මීෂාගෙ මතකයේ අද වෙනකමුත් රැදිල ඉන්න යුවතිය , ගමට අලුතින් ආපු පෝස්ට් මාස්ටර්ගේ පොඩි දෝණියන්දැ ......... මීෂාගේ හිතේ ඉස්ඉස්සෙල්ලා ආදරයක් ඇති කරපු ඒ කෙල්ල දිහා මම ටිකක් වෙලා බලන් හිටියා.
“ හරි ලස්සනයි “
ඒ දෙන්නා රංචුවට පිටිපස්සෙන් , රංචුවට වඩා හිමින් ඇවිදින එක පටන් අරන් තිබ්බා. රංචුවෙන් මඟෑරෙන්න ඒ දෙන්නට ඕනි නැති වුනත් , රංචුවට ඕනි කරල තිබ්බ ඒ දෙන්නව මඟෑරල යන්න. ඒ ලැබුනු උත්තේජනයත් එක්ක ඒ දෙන්නගෙ ගමන බාල වුනා...
රංචුව ඈතට ඈතට නොපෙනී යද්දි , කෝච්චි පාරේ තිබ්බ බිම්ගෙය මේ දෙන්නගෙ ළඟටම එද්දි , මෙච්චර වෙලා ඇයට ටිකක් ඈතින් ගියපු මීෂා කොච්චි පාරේ තිබ්බ සමාන්තර බව බිදල දාලා ඇගේ ළඟට ටිකක් ළං වෙනව මට පෙනුනා.
බිම් ගෙයි සීමාවටම එද්දි වගේ ඇගේ අතින් අල්ල ගන්න තරම් මීෂා එඩිතර වුනා.......... බිම් ගෙයි කළුවර අස්සේ ඒ ජෝඩුව නොපෙනී යද්දි , මට මීෂාගෙන් අහන්න හිටිය , හැබැයි අහන්න අමතක වෙච්චි එක ප්රශ්නයක් ආපහු මතක් වුනා.
“ ඔයා ............. එයාගේ අර ලස්සන කම්මුල් ඉම්ඹ ද ?“
ඒක හරියටම දැන ගන්න නම් , ඊළඟ කොටස වෙනකම් ඉවසන්න වෙනවා.
No comments:
Post a Comment