ආදර ප්රදී
2 කොටස - කේතක පෙම් හසුන
මම නැවත නැවතත් ඔහු විසින් මට එවා ඇති ඊමේල් කියවමි.පළමුවර ඒ ඊ්මේල් ලිපි කියවද්දි දැනුන හැඟීමට හාත්පසින්ම වෙනස් හැඟීමක් මා සිත තුල ඇති වෙමින් පවතී. පළමුවර කියවීමේ දී හමු නොවූ වාක්ය හමුවීමට පටන් ගනිමින් පවතී. එතකුදු නොව ඒ එක් එක් වාක්ය ළඟ සිත නතර වීමටත් වැඩි දුර ඒ ගැන සිතීමටත් සිත වෙනස් වී ඇති අයුරු පුදුමාකාරය.
ඔහු විසින් එවා ඇති ඇතැම් ඊමේල ලිපි මා මින් පෙර කියවා ඇත්තේ උඩින් පල්ලෙන් බවත් දැන් මා ඒ ලිපි වල වචනයෙන් වචනයට පරිස්සමින් ගොඩ වන්නේ ඔහු මා සිත තුල ඇති කළ ආදරයද දරා ගෙන බවත් මෙය කියවන ඔබට සිතෙන්නට ඉඩ ඇති නමුත් මා ඔබේ සිතුවිලි වෙනස් කිරීමට ඉක්මන් නොවෙමි.
ඔහුගේ ජීවිතයේ නොමැකෙන මිනිස් චරිත ගැන මා වෙත මෙසේ ලියා එවීමෙන් ඔහු අරමුණු කලේ කුමක් වූවත් , මා දැන් ඔහු මගේ ජීවිතයේ නොමැකෙන චරිතයක් බවට පත්කර ගනිමින් සිටිනවා නොවේ ද.
ඔහුගේ කතාව මා ලවා ලියවා ගැනීම ඔහු අරමුණු කරත් , නොකරත් කතාව ලිවීම පසෙක ලා නොසිතූ ලෙස ඔහු හා බැඳුනත් ඔහුගේ ඉල්ලීම ඉටු කිරීම මා සතු යුතුකමක් බව “ ඔයා මගේ කතාව ලියන්නේ නැද්ද , බලන්න ඉස්කෝල නිවාඩුවත් ඉවර වෙන්න ළඟයි “ යන සිහිකැඳවීම් මඟන්වරින් වර මට මතක් කර දෙයි.
කෙසේ හෝ ඔහු මෙන්ම ඔහු ජීවත් වී ඇති පරිසරය ගැන ද මට ඇත්තේ දැඩි ලෝබකමකි. මීදුමෙන් වැසී යන සීත පිරුණු පරිසරය මට ඔහු මෙන්ම ආගන්තුකය , සුන්දරය , හිරිගඩු පිපෙන ආශ්වාදයකින් යුතුය. පයිනස් ගස් විසින් වසන් කර ගත් පාරවල් දිගේ , කෝච්චි පාරවල් වහන් කර ගත් උමන් දිගේ ඔහු ඇය සමඟින් ගියපු ගමන් ගැන සිත ආසාවෙන් පිරිලාය.
මා විටක ඔහු මා වෙත එවා ඇති ඊමේල් වල වාක්ය අතරින් හොරෙන් අඩි තබමින් ද තවත් විටක ඒ කතාවේ පාරවල් දිගේ ඩ්රෝන කැමරාවකින් ගමන් කරමින් රහස් තැන් සොයමින් ද සිත විඩාවට පත් වී අවසානයේ දී යළිත් ඔහු ව මගේ වචන අතර සිරකරන්නට උත්සාහ ගනිමින් සිටිමි.
ඊමේලයන් මඟින් ලියා තැබූ සටහන් වලට අමතරව ඔහු ඇතැම් විට ඔහුගේ වදනින්ම ඇතැම් සිද්ධීන් මා හා පවසන අවස්ථා වල දී ඒ මුහුණේ ඇදෙන සිනාවන්ට මා ප්රිය කරනා බැවින් “ මේ ඊමේල් වැඩක් නෑ , මට ඒ කතා ටික ඔයාගේ වචන වලින් අහ ගන්න ඕනි. අනික සමහර තැන් තියනව මට ඔයාගේන් හරියට ම අහල දැන ගන්න “ කියා කියන්නට සිතුනු වාර අනන්ත වුවත් ඔහු මුණ ගැසීම එතරම්ම අපහසු නිසා අතීතයට වැටුනු පාරවල් දිගේ ආපසු ඔහු සොයා යන්නට පටන් ගනිමි.
එවිට සීතල පීල්ලකින් වැටෙන දිය පාරක නාන ඔහුව මට හමුවෙයි.පීල්ලේ නාන ඔහු පැන්සලක් මෙන් කෙට්ටුය. කොණ්ඩය නම් අද වාගේම හීනියට කැරලි ගැසී ඇත. අද ඔහු දකින විට මා ආසා කරන ඔහුගේ සාරවත් සුදු රැවුල වෙනුවට ඇත්තේ යොවුන් වියේ අවසනත් තරුණ වියේ ආරම්භයත් සනිටුහන් කිරිමට උපන් දැඩි කළු රැවුල් කොටයි. මේ ඔහුමදැයි සැකයක් උපන්නෙන් ඒ බැව් සැකහැර දැන ගැනීමට පීල්ලේ නාන ඔහුගේ පාමුල වාඩි වී ඔහුගේ මුහුණ දෙස හොඳින් බලන්නට පටන් ගනිමි. පීල්ලේන් වැටෙන දිය රැළ් අතරින් ඔහුගේ මුහුණ මට පෙනේ. දැන් තරම් පෘශ්ඨිමත් නොවූ වද ඒ මුහුණ හඳුනා ගැනීමට මට ඇවැසි එකමෙක සංඥාවක් පමණි.
ඔහු මා දෙස බලා සිනාසුන සිනාව නතර වූයේ දකුණු පස නල දත ගාවිනි. මේ නම් ඔහුම තමා.
නා අවසන් වී තෙත සරම මිරිකා , සබන් පෙට්ටිය සමඟින් තුවායේ ඔතා ගත් ඔහු යන පාර පස්සෙන් වැටුනේ මේ ඔහු ගත කරන්නේ ජීවිතයේ කුමන කාලයක්දැයි හරියටම දැන ගනු රිසියෙනි. ඔහු යමින් ගමන් ගස් , ගල් සමඟින් කියවයි. ඇතැම් තැන් වල නතර වෙමින් විපරමින් බලයි. ඔහු කුඩා කාලයේ දී දුටු නයි-මුගටි රණ්ඩුව ගැන මට කියූ කතාව සිහිවෙයි. ඔහු මා හමුවුනු මෙකල ද ඔහුගේ කතා තුල වැඩියෙන් හමුවූයේ සතුන් සහ ගහ කොළය. මේ නම් ඔහුම තමා.
ඔහු මේ ගත කරමින් සිටින්නේ ඔහුගේ ගන්ධබ්බ අවදියයි. සාමාන්ය පෙළ අහවර වී අරමුණකින් තොරව ගත වන කාලයයි...........
ආපසු ඉදිරිය බලන මට උසට වැඩුනු පයිනස් ගස් අතරින් නොපෙනී යන ඔහුගේ රුව පෙනේ.
ඉන් පසු ඔහු මට හමුවන්නේ පාසලක අලුතින්ම පටන් ගත් උසස් පෙළ ජීව විද්යා පන්තියේ නොසතුටින් වාඩි වී සිටිද්දීය.නමුත් මාස තුනකට පසුව නැවත ඔහු මට හමුවන්නේ එම පාසලේම උසස් පෙළ ගණිත පන්තියේ සතුටින් සිටින කොල්ලෙකු ලෙසිනි.
මේ කොල්ලා ට මිතුර මිතුරියන් නොමැතිව ජීවත් විය නොහැකි තරම්ය. එය අද මෙන්ම එදත් එසේම වන්නට ඇත. පාසල් කාලයේ මිතුර මිතුරියන් අදටත් එක ලෙස ආශ්රය කරන්නට ඔහුට මෙන් සැමට මෙසේ වාසනාව ලැබෙන්නේ නැත. අහඹුවකින් ඔහුට හමු වූ මා දැනට ඔහුගේ හොඳම මිතුරියයි. එය මා සිතට ගෙනෙන්නේ ආඩම්බරයකි.
මෙසේ සතුටින් ජීවත් වන මේ කොල්ලාට මා නමක් තැබිය යුතුය. නැතිනම් මේ කතාව ඉදිරියට ගෙන යාම ඔබට මෙන්ම මටද අපහසුව ගෙන දේ.
ඔහුට මම “මීෂා“ යැයි අමතන්නට කැමැත්තෙමි.
ඉතින් නිස්කංලක අයුරින් ගෙවී ගිය මීෂා ගේ පාසල් දිවිය උඩුයටිකුරු කරන්නට සමත් වන්නේ ගමේ තැපැල් කාර්යාලයට ස්ථාන මාරු ලැබ පැමිණෙන තැපැල් ස්ථානාධිපතිවරයා ඔහුගේ සිය පවුලම සමඟින් පැමිණීමයි.
ස්ථානාධිපතිවරයා සමඟින් පැමිණෙන ඔහුගේ දියණිවරුන් තිදෙනාගෙන් දෙදෙනකු සහ ඔහුගේ පුතකු ඇතුලත් වන්නේ මීෂාගේ පාසලටයි. ඉන් වැඩිමහල් දියණිය මීෂා හා සමාන්තර ජීව විද්යා පන්තියට ද දෙවෙනි දියණිය මීෂාට පහළ ගණිත පන්තියට ද ඇතුලත් වන අතර ඔවුන්ගේ නිවස පිහිටන්නේ ද මීෂා යනෙන දිශාවටම බැවින් පාසල් පැමිණෙන හිමිදිරි උදයේ ඔහුගේ සිත කුල්මත් කිරීමටත් පාසල් නිම වී නිවස බලා යන අතරතුර ඔහුගේ සිත වල්මත් කිරීමටත් ඔහු හා එකට එකම බසයේ යන තැපැල් ස්ථානාධිපති දෙවෙනි දියණියගේ බැල්මකට හැකි වීම නිසා ඇගේ පැමිණීමෙන් මාස තුන හතරක් යන තෙක් මීෂා ජීවත් වූයේ පොළවෙ පය ගසා නොවනා බැව් පෙනේ.
ඔහු දිරිමත් කරමින් උදේ හවා බසයේ දී ලැබෙන ඇගේ සිනහවත් , ඔහුගේ පන්තියේ ඔහුගේ යෙහෙළික වන නිලන්ති , ඇගේ ද යෙහෙළියක බැව් දැන ගැනීමත් සමඟින් සියල්ල වෙනස් වන්නට විය. සිය ප්රථම ප්රේමයට කපුකම කතා කිරීමට ඔහු තෝරා ගත්තේ තම යෙහෙළිය නිලන්තිය. නමුත් , ප්රතිඋත්තරය ලෙස නිලන්ති ගෙනා පණිවිඩය නම් සතුටුදායක නොවුණි.
බසයේ දී ලැබෙන සියළු ඇලුම් බැලුම් බොරු කරමින් ඇය මිෂාගේ ආදර ඇරයුම ප්රතික්ෂේප කර තිබුණි. එසේ කාලය ගත වෙද්දි , ඇගේ ආදරය පතා ආ පිරිමි ළමුන් කිහිප දෙනෙකුම ඇගේ ප්රතික්ෂේපයට භාජනය වූ බැව් පමණක් මීෂාට ආරංචි වූයේ නිලන්තිගේ මාර්ගයෙනි.
මෙසේ කාලය ගෙවී යමින් තිබුනු අතර ඇය ගැන නැවත නැවත සිතීම පසෙක ලා ඔහු වඩාත් කැමැත්තෙන් පාසල් ශිෂ්යභට කණ්ඩායමේ වැඩ වලට දායක වනු මට පෙනේ. ඇය ඔහුට අකැමැති වීම මාගේ සිතට යම් තරමක සතුටුක් රැගෙන එයි. ස්ථානාධිපතිවරයාගේ දෙවෙණි දියණිය නමින් “අනූෂා “ ය. ඇය සැබැවින්ම පිරිමි සිත් සසල කරවන්නටම උපන්නියකි. ඇගේ වත තුල සැඟවී ඇති අනුරාගික බව, ඇගේ ලාලිත්ය , ඇගේ වචන, ඇගේ බැල්ම ට අසු නොවනා පිරිමියකු මේ මිහිපිට සිටින්නට බැරි බැව් මට සිතේ.ඇය එතම්ම හැඩය. මීෂා සහ අනුෂා එක තැන සිටවා තිබුව හොත් ඔවුන් දෙදෙනා මවා ඇත්තේ ඔවුන් දෙදෙනාටම බැව් ඔබටද සිතෙනවා නොඅනුමානය.
නමුත් සීතල බේරෙන එක් උදෑසනක සිහින් මීදුම අතරින් මට පෙනෙන්නේ පාසල් පිට්ටනියේ කැඩෙට් කණ්ඩායම් පුහුණු කටයුතු වල යෙදෙන මීෂායි.මා ඔහු දෙස බලා සිටින අතර මීදුම අතරින්ම මා දුටුවේ මීෂාගේ පන්තිය දෙසට දුවනා කෙල්ලෙකි.
මීෂා පන්තියේ නොමැති බැව් දැන ගත්ත කෙල්ල ඇගේ අතේ තිබූ පොත පන්තියේ සිටි කෙල්ලකට දුන්නී “ මතක ඇතිව මීෂාගේ අතටම දෙන්න “ යැයි පැවසූ බැවින් ඇය කවුදැයි මම විපරම් කිරීමට උත්සුක වූයෙමි.
නමුත් මාගේ බැල්මට හසුවන්නට කලින් ඇය පාසලේ ළමයින් අතර නොපෙනී ගියා ය. මීෂාගේ පන්තියේ කෙල්ලන් සිටියේ නම් සතුටිනි. බැලූ බැල්මට මීෂාගේ සතුටට හේතුවන දෙයක් සිදු වී ඇති බැව් හැඟේ....
මාගේ කුතුහලය මිශ්ර බැල්ම නැවත පාසල් පිට්ටනියට යොමු වූවත් මිෂා එහි නොමැති බැව් පෙනුනි. උදෑසන පළමු කාලච්ඡේදයට කලින් ඔහු පන්තියට පැමිණිය යුතු ව ඇත. මා විපරම් ඇස් කණ් සහිතව ඉවසීමෙන් පසුවුනෙමි.
උදෑසන හතයි හතලිස් පහට පමණ මීෂා පන්තියට ආවත් පන්තියේ කෙල්ලන් කොල්ලන් ඔහු වට කර ගත් බැවින් සිදු වන්නේ කුමක් දැයි බැලීමට ඔවුන් සියලු දෙනා ට ඉහලින් ගොස් බැලීමට මට සිදුවිය.
කෙල්ල ඔහු අතට පත් කිරීමට දුන් පොත ඇතුලෙහි ඇත්තේ සුන්දර ගැහැණු අකුරි වලින් යුක්ත වූ ලිපියකි. නමුත් ඒවා ඔබ මා දන්නා අකුරු හා වචන වලට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් හැඩයක් ගන්නා ඒවා විය.
“ කවුද බන් පොත දුන්නේ “
“ අනුෂා උදේ දීලා ගියේ , උඹේ අතටම දෙන්න කියලා “
“ ඒත් බන් කාටද මේක කියවන්න පුලුවන් “
“ ඒත් බන් ඒකි ලියුමක් දුන්නෙකම ලොකු දෙයක් නේ “ නිලන්ති කීවේ මීෂාගේ හැඟීම්බර මුහුණේ ලියැවී ඇති දේ කියෙව්වාක් මෙනි.
කාගෙත් බලාපොරොත්තු කඩ වූ මුහුණු අතර මීෂා ගේ මුහුණේ පෙනෙන්නට තිබුනේ තෘප්තිමත් සිනහවකි. පළමු කාලච්ඡේදය ආරම්භ කිරීමට සීනුව නාද වීමත් , ගුරුවරියගේ පැමිණීමත් සමඟින් තම තමන්ගේ ආසන වලට ගොස් අසුන් ගත්සියලු දෙනාට එය ඉතා සාමාන්ය දිනයක් වුවත් “ මීෂා“ ට නම් එය සතුට උතුරන විශේෂ දිනයක්ම විය.
ඒත් කොහොම ද මේ ලියුම කියවන්නේ ...................
හමුවෙමු ඇගේ ලියුමත් සමඟින් තවත් කොටසකින්....
No comments:
Post a Comment